ƸӜƷ The Jim Swan!

Jim Carrey is... The Black Swan!!!

ƸӜƷ Svefn-g-englar...Sleepwalking Angels

Sigur Ros...  An icelandic band that is able to explain beautiful imaginary places and dream-like worlds...

 

ƸӜƷ

Κάθε καλλιτέχνης έχει την δική του άποψη πάνω στο θέμα της τέχνης και αυτό φαίνεται στα δημιουργήματά του, που πάντα έχουν την προσωπική του σφραγίδα. 

Δεν είναι βέβαια μαγική βρύση αλλά κρύβει πολύ τελέντο και δημιουργικότητα. Η κατασκευή στηρίζεται σε ένα μεταλλικό στύλο που είναι έντεχνα κρυμμένος πίσω από το νερό που τρέχει.

ƸӜƷ Η μικρή γοργόνα...

  ...περιμένει πάνω στον βράχο της, να φανεί, ένα σημάδι...

Η μοίρα της μικρότερης θυγατέρας του παντοδύναμου βασιλιά της Θάλασσας,

που δέχεται πρόθυμα να θυσιάσει τον θρὸνο της,την ουρὰ και την φωνὴ της για την αγὰπη ενὸς θνητοὺ πρὶγκηπα......

                    

ƸӜƷ Sculpture Of Ballet

Statue of Anna Pavlova on the dome of the Victoria Palace Theatre in London who made her London debut there. The original statue was made in 1911, a year after the theatre had been rebuilt by Frank Matcham for the impressario Alfred Butt. Unfortunately the great prima ballerina was extremely superstitious and refused to look at it. The original statue was removed in 1939 for safe keeping during the Blitz, but unfortunately disappeared. it was replaced by a replica in 2006.

                               Ballet statue in front of the Royal Opera House

                             Statue of ballerina from Mogren, Montenegro

ƸӜƷ Ερωτόκριτος...

Πόσa όμορφα λόγια υπάρχουν στη γλώσσα μας...και όμως όταν έρθει η ώρα δεν ξὲρουμε να πούμε τὶποτα...τουλάχιστον ας τα ακούμε απο αυτὰ τα υπέροχα τραγούδια...!

ƸӜƷ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΕΤΟΥΣΑ

Η Πλατεία Κορνάρου πήρε το όνομα της από τον μεγάλο κρητικό καλλιτέχνη Βιτσέντζο Κορνάρο. Ο Βιτσέντζος Κορνάρος (1553-1613) ήταν ποιητής με καταγωγή από τη Σητεία, που μεγάλωσε στον Χάνδακα (Ηράκλειο).

Θυμὰσαι?...

ƸӜƷ ...

                     ΟΝΕΙΡΟ ΛΕΣ ΠΩΣ ΗΤΑΝΕ, ΜΑ ΑΦΟΥ ΑΚΟΜΗ ΥΠΑΡΧΕΙΣ...

                             ΜΕΣΑ ΣΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΗΝ ΠΝΟΗ... ΠΕΣ ΜΟΥ... ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙΣ?... 

ƸӜƷ ...

                              Δεν είναι που σε έχασα...γιατί ποτέ δεν σε είχα...
                    Είναι που ακόμη καρτερώ, μήπως φανείς ...στα αλήθεια...

ƸӜƷGood bye...

ƸӜƷ Satyrika

    Ὲνα νὲο Blog

     Καλή αρχή και καλή δημιουργία


     http://satyrikwn.blogspot.com/

ƸӜƷ Song About Love

                             The moon shines less than the arms of my love

                        Sing and sing again about my dearest love

                                        The sun shines less than the eyes of my love

                                     Sing and sing again about my only love

                               The spring smells less than the skin of my love

                                                Sing and sing again about my sweetest love

                                            The most beautiful sound is the voice of my love

                                      Sing and sing again about my eternal love

ƸӜƷ Dedicated...

                        Come and catch a fire, don't let me fade away
                                        Come and catch a feeling, it's electrifying me
                                                 Eyes wide open, I'm dreaming

                                  Free falling baby, awake before I'm down

ƸӜƷ That's the thing with magic...You've got to know it's still here, all around us, or it just stays invisible for you...

Καληνὺχτα...

                                                      Καληνὺχτα και σε σὲνα, Μὰνο...

ƸӜƷ Είναι τρελοί αυτοί οι Άγγλοι!! :D

A large statue of a man swims through the grass in London...!

ƸӜƷ The real beauty lies in the coldest, loneliest place in the world... Iceland

The majestic Skogafoss in the south of Iceland...

                                           Landmannalaugar

                                                                  The Blue Lagoon

                                                             Northern Iceland

                                                      Geysir Strokkur, Southwest

                                                       Skogafoss

                         Skagafjordur in northern Iceland - an outlaw named Grettir 

                                                                   Seljalandsfoss

ƸӜƷ Καληνὺχτα und Goodnight...

...and don't forget... you can't wrap love in a box, but you can wrap a person in a hug!

ƸӜƷ Το παραμύθι μιας αγάπης

 Μια φορά κι ένα καιρό εκεί σε κείνη την μεγάλη σκοτεινή σπηλιά στην κορυφή του πιο ψηλού βράχου ζούσε έρημο και μόνο ένα τόσο δα μικρό κεράκι. Ένα κεράκι σβηστό που μέτραγε τις μέρες της ύπαρξης του μέσα από τα δάκρυά του.
«Μα τι κάνω εγώ εδώ μόνο μου» αναρωτιόταν. Έτσι σβηστό που είμαι, πόσο πολύ κρυώνω πόσο πολύ φοβάμαι. Μια σκοτεινή κουκιδίτσα μέσα σε τούτη την σπηλιά».
Και οι μέρες πέρναγαν, και το κεράκι κολύμπαγε μέσα στην μικρή λιμνούλα που είχε φτιάξει με τα δάκρυά του. Και οι μέρες πέρναγαν και το κεράκι μετρούσε τις μέρες της ανούσιας σκοτεινής ζωής του.


Μια μέρα, άνεμος δυνατός φύσηξε έξω από την σπηλιά που στο πέρασμά του παράσερνε ότι μικρό και αδύναμο υπήρχε. 

Φτεράκια από πουλιά που είχαν την φωλιά τους στην βάση του βράχου… ξερά φύλλα και κλαδιά… σπόρους από λουλούδια εξωτικά, και… ένα σπίρτο… ένα τόσο δα μικρό σπίρτο ψηλόλιγνο και γυαλιστερό με κόκκινο αστραφτερό καπέλο στο μικρό του κεφαλάκι. Με το δεύτερο φούυυυυυυυ του άνεμου το σπίρτο απογειώθηκε και με δύναμη παρασύρθηκε μέσα στην σκοτεινή σπηλιά. Έπεσε με δύναμη κάτω στο τραχύ έδαφος και… ωχ!!!!!
«Μα που βρίσκομαι» είπε με την τσιριχτή φωνούλα του.
Στην αρχή δυσκολεύτηκε στο σκοτάδι αλλά σαν σπίρτο που ήταν έστω και σβηστό, σύντομα συνήθισε να βλέπει ακόμα και μέσα στο σκοτάδι.
«Αμάν»! είπε… «Τι είσαι εσύ»;;;;;;;
«Δεν με βλέπεις» είπε το κεράκι με την παραπονιάρικη φωνούλα του.
Και να που ακόμα και τα αταίριαστα μπορούν να ταιριάξουν… εκεί μέσα στην ερημιά, την υγρασία και το σκοτάδι της σπηλιάς το κεράκι και το σπίρτο ένωσαν την μοναξιά τους και το κοινό τους πρόβλημα…

Ήταν και τα δύο σβηστά, έρημα, μόνα και παραμελημένα μέσα σε τούτη την σκοτεινή άψυχη σπηλιά. Το σπίρτο τέντωνε το λυγερό κορμάκι του και ακουμπούσε πάνω στο κεράκι, και το κεράκι έκανε νάζια και καμώματα και έπαψε πια να κλαίει. Η λίμνη από τα δάκρυά του στέγνωσε, και τώρα οι ελπίδες να φτάσουν στο όνειρο όλο και μεγάλωναν. Μια μικρή φλογίτσα που θα τα φωτίσει και τα δυό θα τα ζεστάνει και θα τα αφήσει να κοιταχτούν στα μάτια.
«Μα, θέλω να δω τα μάτια σου είπε το σπίρτο στο κεράκι»
«Μα θέλω να νοιώσω την ζεστασιά σου είπε το κεράκι στο σπίρτο»
Και τότε τρόμαξαν…
«Αν ανάψω καλή μου θα καώ» είπε το σπίρτο… «και καλά να καεί μόνο το κόκκινο σκουφί μου… θα είμαι ένα ακόμα άσχημο μισοκαμμένο σπίρτο… Μα αν καώ εντελώς… Τι θα απογίνω;;; Θα προλάβω τουλάχιστον να δω τα μάτια σου»;;;;

Και μέρα με την μέρα το κεράκι και το σπίρτο αγαπιόντουσαν όλο και πιο πολύ, και μέρα με την μέρα η αγάπη τους δυνάμωνε και μέσα στην σκοτεινή σπηλιά λουλούδια φύτρωσαν… γιατί η αγάπη είναι ένα λουλούδι που όπου γεννιέται δίνει χρώμα, άρωμα και ομορφιά.
Και οι μέρες πέρναγαν και το κεράκι και το σπίρτο σφιχταγκαλιασμένα περίμεναν καρτερικά την συνέχεια του έρωτά τους.



Καλοκαίριασε…

Ὲξω από την σπηλιά η ζέστη ήταν αφόρητη… Το δάσος γύρω από τον βράχο συχνά γέμιζε από γέλια τραγούδια και φωνές μικρών και μεγάλων. Το κεράκι και το σπίρτο αγκαλιάζονταν τρομαγμένα και περίμεναν όλο περίμεναν και αγαπιόντουσαν κάθε μέρα και πιο πολύ και ας μην είχε δει τα μάτια του σπίρτου το κεράκι και ας μην είχε νοιώσει την ζεστασιά του κεριού το σπίρτο. Ο έρωτάς τους, μια μικρή τραγωδία σαν όλους τους ανικανοποίητους έρωτες που γεννιούνται και μένουν πάντα στο όνειρο…
Ώσπου μια μέρα… μια παρέα εκδρομείς… Έτσι τους έλεγαν όλους αυτούς τους εισβολείς του δάσους… 

Πήραν τα γέλια τους τα τραγούδια τους και τις φωνές τους μακριά αλλά… άφησαν μια μικρή σπίθα φωτιάς να σιγοκαίει, εκεί κάτω από τα ξερά κλαδιά που είχαν ανάψει για να μαγειρέψουν.
«Συμφορά»… Φώναζαν πουλιά και ζώα που πέρναγαν τρομαγμένα τρέχοντας έξω από την σπηλιά…
«Συμφορά… φωτιά!!!!! φωτιά, θα καούμε!!!!!!!»
«Ακούς»;;;; είπε το σπίρτο στο κεράκι…
«Ακούς;;;;;; θα καούμε» είπαν και τα δυο με μια φωνή γεμάτη έρωτα.
«Δεν φοβάμαι να καώ απ’ αγάπη» είπε το σπίρτο στο κερί…
«Δεν φοβάμαι να λιώσω απ’ αγάπη» είπε το κερί στο σπίρτο…
Ένα κερί και ένα σπίρτο τρελά από έρωτα τραγούδαγαν την φλόγα που ερχόταν… Έλα της έλεγαν… Έλα σε περιμένουμε…

«Θα μ’ αγαπάς σαν καώ και ασχημίνω χωρίς το κόκκινο σκουφί μου»;;;; είπε το σπίρτο στο κερί.
«Θα μ’ αγαπάς σαν λιώσω και χάσω το σχήμα μου»;;;; είπε το κεράκι στο σπίρτο.
Και η φλόγα ερχόταν όλο και πιο κοντά… Και η φλόγα έφτασε στο κατώφλι της σπηλιάς και δίσταζε να μπει μέσα μην και χαλάσει την ομορφιά που διαισθάνθηκε… Έλα της φώναζαν και τα δυο με μία φωνή…
Και η φλόγα έστειλε μέσα στην σπηλιά την πιο μικρή της κόρη… 

Μια σπίθα τόση δα που μπήκε τσαχπίνικα και ναζιάρικα από την είσοδο της σπηλιάς.
 Φφφσσσσσσσσσσσττττττττττττττ!!!!!!!!!!!!!!!!


Το σπίρτο τέντωσε τα λυγερό κορμάκι του για να καλωσορίσει την σπίθα… Το κόκκινο σκουφί του τυλίχτηκε στις φλόγες…
«Αγάπη μου» είπε στο κεράκι… καίγομαι για σένα… «Αγάπη μου να δω τα μάτια σου και ας καώ». Το γυαλιστερό κόκκινο σκουφί ακούμπησε πάνω στο φιτίλι καθώς έσκυψε για να δει καλύτερα…
«Αγάπη μου» είπε το κεράκι στο σπίρτο… «Άσε με να νοιώσω την ζεστασιά σου και ας λιώσω»…


Το σπίρτο και το κεράκι κάηκαν μαζί… Μια μάζα ενωμένη στον χρόνο και στον χώρο αιώνια… Το κεράκι και το σπίρτο που έλιωσαν απ’ αγάπη και έφτασαν στο δικό τους όνειρο…Ένα μαγικό φως τρεμοπαίζει και δίνει χρώμα και ζωή στους άψυχους τοίχους… και μια ζεστασιά απ’ αυτή που αφήνει η αγάπη και τα κάνει όλα εκεί να μοιάζουν μαγικά, τόσο μαγικά όσο μαγική είναι και η αγάπη… Και έζησαν αυτά καλά και εμείς θα ζήσουμε καλύτερα... με αγάπη στις καρδιές μας.

πηγη παραμυθιου