A large statue of a man swims through the grass in London...!
Πριν από 6 ώρες
ƸӜƷ Είναι τρελοί αυτοί οι Άγγλοι!! :D
on 13 Ιαν 2011
The majestic Skogafoss in the south of Iceland...
Skogafoss
Skagafjordur in northern Iceland - an outlaw named Grettir
Seljalandsfoss
ƸӜƷ Καληνὺχτα und Goodnight...
on 12 Ιαν 2011
...and don't forget... you can't wrap love in a box, but you can wrap a person in a hug!
«Μα τι κάνω εγώ εδώ μόνο μου» αναρωτιόταν. Έτσι σβηστό που είμαι, πόσο πολύ κρυώνω πόσο πολύ φοβάμαι. Μια σκοτεινή κουκιδίτσα μέσα σε τούτη την σπηλιά».
Και οι μέρες πέρναγαν, και το κεράκι κολύμπαγε μέσα στην μικρή λιμνούλα που είχε φτιάξει με τα δάκρυά του. Και οι μέρες πέρναγαν και το κεράκι μετρούσε τις μέρες της ανούσιας σκοτεινής ζωής του.
Μια μέρα, άνεμος δυνατός φύσηξε έξω από την σπηλιά που στο πέρασμά του παράσερνε ότι μικρό και αδύναμο υπήρχε.
«Μα που βρίσκομαι» είπε με την τσιριχτή φωνούλα του.
Στην αρχή δυσκολεύτηκε στο σκοτάδι αλλά σαν σπίρτο που ήταν έστω και σβηστό, σύντομα συνήθισε να βλέπει ακόμα και μέσα στο σκοτάδι.
«Αμάν»! είπε… «Τι είσαι εσύ»;;;;;;;
«Δεν με βλέπεις» είπε το κεράκι με την παραπονιάρικη φωνούλα του.
Και να που ακόμα και τα αταίριαστα μπορούν να ταιριάξουν… εκεί μέσα στην ερημιά, την υγρασία και το σκοτάδι της σπηλιάς το κεράκι και το σπίρτο ένωσαν την μοναξιά τους και το κοινό τους πρόβλημα…
Ήταν και τα δύο σβηστά, έρημα, μόνα και παραμελημένα μέσα σε τούτη την σκοτεινή άψυχη σπηλιά. Το σπίρτο τέντωνε το λυγερό κορμάκι του και ακουμπούσε πάνω στο κεράκι, και το κεράκι έκανε νάζια και καμώματα και έπαψε πια να κλαίει. Η λίμνη από τα δάκρυά του στέγνωσε, και τώρα οι ελπίδες να φτάσουν στο όνειρο όλο και μεγάλωναν. Μια μικρή φλογίτσα που θα τα φωτίσει και τα δυό θα τα ζεστάνει και θα τα αφήσει να κοιταχτούν στα μάτια.«Μα, θέλω να δω τα μάτια σου είπε το σπίρτο στο κεράκι»
«Μα θέλω να νοιώσω την ζεστασιά σου είπε το κεράκι στο σπίρτο»
Και τότε τρόμαξαν…
«Αν ανάψω καλή μου θα καώ» είπε το σπίρτο… «και καλά να καεί μόνο το κόκκινο σκουφί μου… θα είμαι ένα ακόμα άσχημο μισοκαμμένο σπίρτο… Μα αν καώ εντελώς… Τι θα απογίνω;;; Θα προλάβω τουλάχιστον να δω τα μάτια σου»;;;;
Και οι μέρες πέρναγαν και το κεράκι και το σπίρτο σφιχταγκαλιασμένα περίμεναν καρτερικά την συνέχεια του έρωτά τους.
Καλοκαίριασε…
Ώσπου μια μέρα… μια παρέα εκδρομείς… Έτσι τους έλεγαν όλους αυτούς τους εισβολείς του δάσους…
«Συμφορά»… Φώναζαν πουλιά και ζώα που πέρναγαν τρομαγμένα τρέχοντας έξω από την σπηλιά…
«Συμφορά… φωτιά!!!!! φωτιά, θα καούμε!!!!!!!»
«Ακούς»;;;; είπε το σπίρτο στο κεράκι…
«Ακούς;;;;;; θα καούμε» είπαν και τα δυο με μια φωνή γεμάτη έρωτα.
«Δεν φοβάμαι να καώ απ’ αγάπη» είπε το σπίρτο στο κερί…
«Δεν φοβάμαι να λιώσω απ’ αγάπη» είπε το κερί στο σπίρτο…
Ένα κερί και ένα σπίρτο τρελά από έρωτα τραγούδαγαν την φλόγα που ερχόταν… Έλα της έλεγαν… Έλα σε περιμένουμε…
«Θα μ’ αγαπάς σαν καώ και ασχημίνω χωρίς το κόκκινο σκουφί μου»;;;; είπε το σπίρτο στο κερί.
«Θα μ’ αγαπάς σαν λιώσω και χάσω το σχήμα μου»;;;; είπε το κεράκι στο σπίρτο.
Και η φλόγα ερχόταν όλο και πιο κοντά… Και η φλόγα έφτασε στο κατώφλι της σπηλιάς και δίσταζε να μπει μέσα μην και χαλάσει την ομορφιά που διαισθάνθηκε… Έλα της φώναζαν και τα δυο με μία φωνή…
Και η φλόγα έστειλε μέσα στην σπηλιά την πιο μικρή της κόρη…
Φφφσσσσσσσσσσσττττττττττττττ!!!!!!!!!!!!!!!!
Το σπίρτο τέντωσε τα λυγερό κορμάκι του για να καλωσορίσει την σπίθα… Το κόκκινο σκουφί του τυλίχτηκε στις φλόγες…«Αγάπη μου» είπε στο κεράκι… καίγομαι για σένα… «Αγάπη μου να δω τα μάτια σου και ας καώ». Το γυαλιστερό κόκκινο σκουφί ακούμπησε πάνω στο φιτίλι καθώς έσκυψε για να δει καλύτερα…
«Αγάπη μου» είπε το κεράκι στο σπίρτο… «Άσε με να νοιώσω την ζεστασιά σου και ας λιώσω»…
Το σπίρτο και το κεράκι κάηκαν μαζί… Μια μάζα ενωμένη στον χρόνο και στον χώρο αιώνια… Το κεράκι και το σπίρτο που έλιωσαν απ’ αγάπη και έφτασαν στο δικό τους όνειρο…Ένα μαγικό φως τρεμοπαίζει και δίνει χρώμα και ζωή στους άψυχους τοίχους… και μια ζεστασιά απ’ αυτή που αφήνει η αγάπη και τα κάνει όλα εκεί να μοιάζουν μαγικά, τόσο μαγικά όσο μαγική είναι και η αγάπη… Και έζησαν αυτά καλά και εμείς θα ζήσουμε καλύτερα... με αγάπη στις καρδιές μας.
πηγη παραμυθιου
ƸӜƷ Το 1. μου ατὺχημα...
on 7 Ιαν 2011 Σὴμερα αποφασὴσανε να χαλὰσουνε ὲναν καλὸ δρὸμο, που δεν υπὴρχε ΚΑΝΕΝΑΣ λὸγος να τον χαλὰσουνε (ὸπως συνὴθως!!!!) Απο την μὶα στιγμὴ βρὶσκομαι σε ὲναν δρὸμο καλὸ και απὸτομα οδηγὼ μὲσα σε μια ομὶχλη απο σκὸνη! Κανονικὰ ὲπρεπε να τον κλεὶσουν τον δρὸμο η τουλὰχιστον να βὰλουν πινακὶδες, ειδικὰ στο σημεὶο που χτὺπησα/πὲταξα!!!!! Το αμὰξι σηκὼθηκε κυριολεκτικὰ στον αὲρα, μετὰ απο ὲνα ΜΠΑΜ που δεν ακοὺστηκε καθὸλου σαν ενα απλὸ μπαμ... Ὴταν ΜΠΑΜ! Στον αὲρα η 1.μου σκὲψη ὴταν: ΣΚΑΤΑ!!!! και η 2.: ΑΑΑΑΑΑΑ!!
Εν τω μεταξὺ γινὸτανε ο χαμὸς στον δρὸμο! Παντοὺ Pulldozer και θὸρηβος και μια ομὶχλη απο σκὸνη! Σαν να βρισκὸμουνα σε πὸλεμο στο Ιρὰκ!!!! Ὸταν κατὲβηκα απο το αμὰξι, σαν μια γὰτα που ὲπεσε για 1. φορὰ σε ποτὰμι και σὼθηκε απο τον καταρὰκτη, ὲπρεπε να περιμὲνω να πὲσει πρὼτα η σκονοομἰχλη για να δω που εὶμαι, τη ὲγινε??? Ὲπεσε... και η ομὶχλη και εγὼ... Η ρὸδες μια χαρὰ ὴταν... το υπὸλοιπο μια σκατὰ!!!! Ὸλο το μπροστινὸ σημεὶο... καταστραμὲνο... το λὰδι να τρὲχει ασταμὰτητα...
Eδὼ να σημειωθεὶ ὸτι το αμαξὰκι μου το γλυκὸ το αγαποὺσα πολὺ... Μπορεὶ να το ὲβριζα που και που γιατὶ πὴγεναι σαν πὰπια και να το ὲλεγα παπποὺ... αλλὰ ὴταν ο 1. μου!Και πριν ξεκινὴσω σὴμερα τον εὶχα πλὲνει! Τον γυὰλισα!!
Και μετὰ απο τὸση σκὸνη στο Greko-Ιρὰκ απο θαλλασὴ-μπλὲ ὲγινε καφεγρκιζὸμαυρος!
Και απο εκεὶ και πὲρα ῸΛΑ πὴγαν σκα...στραβὰ... Μὸνη, ενδιὰμεσα σε πουλτὸζερ, σκονο-ομὶχλη με ὲνα αμὰξι που δεν θὺμιζε καθὸλου ὰλλο δικὸ μου αμὰξι... Αυτὸ που ὴθελα βασικὰ να κὰνω εκεὶνη την στιγμὴ ὴταν να πὲσω μπροστὰ στο αμὰξι, μεσ' στα λὰδια και να ουρλιὰξω κλὲγοντας: 'Γιατιιιιιιιι????? Γιατιιιιιιιι????' Αλλὰ, οκ συγκρατὴθηκα...
Βασικὰ σαν 1. μου ατὺχημα ενιωθα... ας ποὺμε, χαμὲνη? κατατρομαγμὲνη?...χαμὲνη?... και η μολυσμὲνη απο σκὸνη ατμὸσφαιρα δεν βοηθοὺσε καθὸλου...Πὲρνω τηλὲφωνο... η μονὰδες σας δεν επαρκοὺν για αυτὴ την κλὶση...
Το μὸνο καλὸ στην σκατοκατὰσταση μου ὴταν ενας εργὰτης που εὶχε δει το αμὰξι μου να πετὰει σαν τον Vin Diesel sto Fast and Furious... Αυτὂς και με ὲδωσε το κινιτὸ του για να πὰρω τον Πατὲρα να τον ρωτὴσω για την ασφὰλεια...
Ὲρχεται ο υπεὺθυνος και φυσικὰ ὲφτεγαι μὸνο εγὼ και κανεὶς ὰλλος!! Δεν ὲφτεγε ο κατὲστραμμενος δρὸμος και η σκονὸομὶχλη και ὸτι δεν βὰλανε ταμπὲλες να λὲει: ''ΟΠΑΑΑ! Απο δω και πὲρα θα εὶναι σκατὰ για σὲνα! Τον δρὸμο δεν κλεὶσαμε γιατὶ εὶμαστε μακὰκες!!!''
Και ὴτανε της γνὼμης ὸτι το αιμοραγησμὲνο πρὰγμα που ὲβλεπε μπροστὰ του δεν ὲχει απολὺτος τὶποτα. Μπoρὼ ΑΝΕΤΑ να οδηγὴσω!!! (ΜΑΚΑΚΑ!)
Να μὴν το πολυλογὸ... μετὰ απο δικὲς μου αντιρὴσεις που εκδηλὼθηκε σε βρισιὲς, φωνὲς και απειλὼν (μὰλλον απ'το σὸκ,,,) δὲχτηκε να μου δὸσει μια δὴλωση. Την δευτὲρα... Αν θα την πὰρω, αυτο εὶναι ὰλλο θὲμα...
Το Express Service δεν μποροὺσε εκεὶνη την στιγμὴ και ὲτσι ὲπρεπε να περιμὲνω 1.30 ὼρα...
Ο γνωστὸς μου, που ὴρθε με την Mercedes του να με πὰρει, μὰλλον πρὲπει να με βρὶζει ακὸμα, γιατὶ ανοὶγοντας την πὸρτα την χτὴπησα σε ὲνα πρὰγμα τσιμεντὲνιο...λὶγες γρατσουνιὲς, εντὰξη... αλλα σε καινοὺρια Mercedes?... ΔΕ ΛΕΕΙ!!
Φτὰνοντας σπὶτη αναστὲναξα βαθιὰ και μου εὶπα: 'οκ... τη ὰλλο να γὶνει?' Για να μην αρχὶσω της κλὰψες παὶρνω τον αγαπημὲνο μου τηλὲφωνο... αλλὰ εκεὶνη την στιγμὴ εὶχε να κὰνει ὰλλα... ok...
Πὲρνω την φὶλη μου... ''& εγὼ ὸταν ὴμουν ανὺπαντρη θα με πεὶραζαν κὰτι τὲτοια!'' ...τι? πως? Ανὺπαντρη?? Κὰτι τὲτοια?? Ὰστο...
Ψὰχνω να βρὼ το κατοικὶδιὸ μου... Α, ναι... ὲχει πεθὰνει...
Οk... υπὰρχουν και χειρὸτερα, εὶπα. Ας ανὰψω ὲνα τσιγὰρο... αλλὰ μετὰ θυμὴθηκα ὸτι το ὲκοψα πριν ὲνα μὴνα και δεν κρὰτησα ΟΥΤΕ ΕΝΑ για ὼρα κρὶσεως!
Και ὲτσι ὰρχησα της κλὰψες... τη να κὰνουμε, για ενα κοριτσὰκι ὴταν too much...
Το μὸνο καλὸ για σὴμερα εὶναι, ὸτι η μὲρα τελεὶωσε...
Και ὸπως εὶπε η Scarlett στο Ὸσα πὲρνει ο ὰνεμος...After all... tomorrow is another day...
...Καλυνὴχτα...
ƸӜƷ Το πιο όμορφο δώρο είναι δωρεάν... Μια αγκαλιά!
on 2 Ιαν 2011
Πόσο καλό μπορεί να κάνει μια αγκαλιά, πόσο μπορεί να σου γεμίσει την καρδιά, να σε καθησυχάσει, να σε κάνει να χαμογελάσεις.
ƸӜƷ Mirror in the sky...
on 31 Δεκ 2010
I took my love, I took it down
I climbed a mountain and I turned around
and I saw my reflection in the snow covered hills
'til the landslide brought it down
Oh, mirror in the sky, what is love?
Can the child within my heart rise above?
Can I sail through the changing ocean tides?
Can I handle the seasons of my life?
And to those who need someone special,
To those who need caring,
may you find a good heart!
ƸӜƷ 'Escape'
on 30 Δεκ 2010
ƸӜƷ Icelandic Heroes, to Carry the Weight of Electricity
on 29 Δεκ 2010
These 45m-tall modern caryatids will take on a quiet authority, belonging to their landscape yet serving the people, silently transporting electricity across all terrain, day and night, sunshine or snow...
πηγή
ƸӜƷ Bridge To Your Heart
on 28 Δεκ 2010
Οι αναμνήσεις γίναν γεφύρι
για να περνάει το παρόν
αδιαφορώ για το βαθύ ποτάμι που μας χωρίζει
και ξέρω
πως αν απλώσω το χέρι μου
θα αγγίξω τη σκέψη σου...
Icelandic photographer Kristjan Unnar Kristjansson has spent the last nine years capturing the kaleidoscopic light show in his native homeland.
No words can properly describe it...
The Northern lights at Hvalfjorour fjord in Akranes near Reykjavik change the look of the landscape completely
ƸӜƷ Free-Dive...
on 27 Δεκ 2010To freedive is to return in some small way to a unity between ourselves and water. When you hold your breath and slip below the surface, you invoke a magical time of pure consciousness, safety and freedom, released from everyday worries and cares...
William Trubridge becomes the first human being to dive completely unassisted to 100 meters (one hectometer).
With a single breath of air, and only his hands and feet for propulsion, he set this historic world record in Dean's Blue Hole.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.jpg)
