Before I disappear
Whisper in my ear
Give me something to echo
In my unknown futures ear
Πέτρα βουβή στο βορεινό πως νταγιαντίζεις πε μου
το ξεροβόρι του χιονιά, την όργητα τ' ανέμου.
Κι οι πέτρες δεν την έχουνε την τόση αμοναξά μου
γιατί είδα μια κι είχε αγκαλιά τη ρίζα τ' ασφεντάμου.
Eνα νέο Blog για οσους θέλουνε να ταξιδέψουνε με το GoogleEarth στην Ελλάδα και στα τρισδιάστα βουνά και κτίρια που προκύπτουν από την Ελληνική γή και ιστορία! Καλή αρχή και καλή δημιουργία! ;)
3dbyman.blogspot.com
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπρή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει :
«Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο πλούτος.
«Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου
και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου»
της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λυπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει απο αυτήν βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου»
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή.
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
«
Γνώση, ποιό
ς με βοήθησε?»
«
Ο Χρό
νος»
της απάντησε η Γνώση.«
Ο Χρό
νος?»
ρώτησε η Αγάπη.«
Γιατί με βοήθησε ο Χρό
νος?»
ό
τε η Γνώση χαμογέ
λασε και με βαθιά σοφία της είπε:«
Μό
νο ο Χρό
νος μπορεί να καταλάβει πό
σο μεγάλη σημασίαέ
χει η Αγάπη»
Μια φορά και εναν καιρό υπήρξε ενα δελφίνι στον ωκεανό...
Την προκαθορισμενη ημερα, οι δυο νεοι, ητσν μπροστα στη σκηνη του μαγου, εχοντας πιασει τα πουλια σε διχτυα.
...είμαι άδικη με τον εαυτό μου. Τείνω να θυμάμαι πιο έντονα τα δυσάρεστα γεγονότα, σα να ριζώνουν καλύτερα μέσα μου, σα να παίρνουν μεγαλύτερη βαρύτητα μες την καρδιά μου. Όμως με λίγο κόπο σαν αφήνομαι σε τούτο το ποτάμι, οδηγούμαι σε εκείνες τις φωτεινές στιγμές που σαν σπίθες φώτισαν το γύρω σκοτάδι. Και ακόμα και οι σκοτεινές στιγμές, ακόμα και οι μελαγχολικές αναμνήσεις μοιάζουν να έχουν γιατρευτεί με τον χρόνο. Ανώδυνα τις αισθάνομαι πια, κι ένα νοσταλγικό χαμόγελο τις συνοδεύει. Ίσως να είναι και μια κρυφή περηφάνια γιατί μέσα από δυσκολίες και περιπέτειες όλα είναι ξανά φωτεινά και γαλήνια. Αυτό είναι το ταξίδι της ζωής. Ένα σύνολο συγκινήσεων και κάθε είδους συναισθημάτων. Και αν δεις για μια στιγμή την ζωή σου σαν βιβλίο, σαν ιστορία που ξετυλίγεται μέρα με τη μέρα, όλα μπλέκονται μαζί και δεν υπάρχει πια καλό ή κακό, ευχάριστο ή δυσάρεστο. Είναι όλα μέρος της προσωπικότητάς σου και της προσωπικής σου ιστορίας...
Μια φορά ένας άνδρας με τον γιο του περπατούσαν μέσα στο δάσος. Ξαφνικά το αγόρι σκουντουφλά και πέφτει κάτω. Κτύπησε το πόδι του και φώναξε δυνατά!!!
- ΑΑΑΧΧΧ!
Ξαφνιασμένος, ακούει την φωνή του να επιστρέφει:
- ΑΑΑΧΧΧ!
Ξαφνιασμένος από το φαινόμενο, φωνάξει:
- Ποιός είσαι;
Όμως την μοναδική απάντηση που παίρνει είναι:
- Ποιός είσαι;
Θυμωμένος τώρα φωνάζει αγριεμένα:
- Είσαι δειλός!
Και η φωνή απαντά:
- Είσαι δειλός!
Γεμάτος περιέργεια ρωτά τον πατέρα του.
- Τι συμβαίνει πατέρα; τι γίνεται εδώ;
- Πρόσεξε γιε μου, του λέει εκείνος και φωνάζει δυνατά:
- Σε θαυμάζω!
Η φωνή απαντά:
- Σε θαυμάζω!
Ο πατέρας φωνάζει για άλλη μια φορά:
- Είσαι υπέροχος!
Η φωνή απαντά:
- Είσαι υπέροχος!
Το αγόρι ακόμα πιο έκπληκτο από πριν, δεν μπορούσε να καταλάβει τι συμβαίνει.
Υστέρα ο πατέρας πιάνει να εξηγήσει στον γιο του:
το φαινόμενο αυτό, οι άνθρωποι το λένε ΗΧΩ, αλλά στ’ αλήθεια είναι ΖΩΗ. Επειδή εκείνη σου επιστρέφει αυτό που της δίνεις. Η ζωή είναι ένας καθρέφτης των πράξεών σου. Αν θέλεις πιο πολλή αγάπη, τότε να δώσεις πολλή αγάπη! Αν θέλεις κατανόηση, τότε δώσε κατανόηση. Αν θέλεις οι άνθρωποι να σε υπομένουν, τότε να τους υπομείνεις και εσύ. Αυτός είναι ο κανόνας της ζωής και έχει εφαρμογή σε κάθε τομέα της ζωής μας!
Η ζωή σου με άλλα λόγια είναι όχι απλά μια σύμπτωση από τυχαία γεγονότα αλλά ένας καθρέφτης του ίδιου σου του εαυτού!
.jpg)
Μείνε πιστός σε εκείνο που είναι καλό,
ακόμα κι αν είναι μια χούφτα χώμα.
Μείνε πιστός σε αυτό που πιστέυεις,
ακόμα κι αν αυτό είναι ένα μοναχικό δένδρο.
Μείνε πιστός σε εκείνο που πρέπει να κάνεις,
ακόμα κι αν αυτό είναι πολύ μακριά από εδώ.
Μείνε πιστός στη ζωή σου
ακόμα κι αν είναι πιο εύκολο να τα παρατήσεις.
Κράτα το χέρι μου σφιχτά,
ακόμα κι αν κάποια μέρα θα φύγω για μακριά.
Πασχίζω να κρατήσω τη μορφή σου στη μνήμη μου Μ’αυτή όλο ξεθωριάζει .. Ο ήχος της φωνής σου, το γέλιο σου... Ήχησαν ή μήπως τα φαντάστηκα; Αν δε σε σκεφτώ, αν δε σε νοσταλγήσω, Δεν υπάρχεις πουθενά . Αν δε σ’αγαπώ, αν δε σε ποθώ πια . Νομίζω δεν υπάρχεις. Κι αν σε κάποιον άλλον τόπο ζεις Κι εκεί γελάς, εκεί πονάς, εκεί και αγαπιέσαι. Απ’το μυαλό μου δεν περνάς Και την καρδιά μου δεν κρατάς Μονάχα μια μου σκέψη Υπήρξες άραγε ποτέ; Ή μήπως σ’ονειρεύτηκα;...
.jpg)
